Wiersz “Dobro, wiara i miłość”

“Dobro, wiara i miłość”

Żeby znać przepis na dobroć niezmierną,
Musimy znać stałą religię niezmienną,
Pytania zadać niezwłocznie musimy,
I zaraz wiarę odpowiedziami wzmocnimy. Czym ta religia właściwie jest?
Ta która miłości daje nam gest.
Czy jej wyznanie to dla nas test?
Czy z nami nadal nadzieja jest? Otóż religia to droga właściwa,
Bywa wątpliwa lecz zawsze prawdziwa,
Do celu naszego nas poprowadzi,
I nikomu nigdy w niczym nie zawadzi. Właściwie religia ma celu kres,
Którym końcowe zbawienie jest,
Przed nim ostatni cierpienia gest,
A po nim wieczna radość już jest. Po drodze niełatwy test wiary swej,
Żeby go przejść przy sobie miej,
To co ci cenne z podróży twojej,
I chociaż krztynę miłości kluczowej. Gdy do wiary swą miłość dołączymy,
Wtedy bezkresną dobroć uczcimy,
A przy tym zło dobrem zwyciężymy,
I nasze barki ze zła odciążymy.